Συμβουλές για ποδηλάτες

703 views Leave a comment
Συμβουλή 1η. Ύψος σέλλας
Είναι η πιο σημαντική μέτρηση για την ευχαρίστηση ακόμα και της πιο απλής βόλτας. Υπάρχουν δύο τρόποι μετρήσεων, ο μαθηματικός και ο πρακτικός.
Στο πρώτο τρόπο μετρώντας το μήκος του καβάλου το πολλαπλασιάζεις με το 0.883. Παραδείγματος χάρη αν ο καβάλος ενός αθλητή είναι 85 εκατοστά τότε: 85 x 0.883 = 75 εκατοστά. Το μήκος από το κέντρο της μεσαίας τριβής μέχρι την επιφάνεια της σέλλας θα είναι 75 εκατοστά (και με βάση το παραπάνω παράδειγμα θα χρειάζεται ποδήλατο 57 εκατοστών (C-T).
Ο δεύτερος τρόπος μπορεί να ελεγχθεί οποιαδήποτε στιγμή και είναι πολύ πιο πρακτικός. Ο ποδηλάτης καθισμένος στη σέλλα σαν να ποδηλατεί ακουμπά τη φτέρνα στο πετάλι όταν αυτό είναι στο κατώτερο σημείο (φορώντας παπούτσια). Όταν η φτέρνα ακουμπά ίσα – ίσα το πετάλι σημαίνει ότι τo ύψος της σέλλας είναι σωστό. Πρέπει να υπάρχει μεγάλη ακρίβεια στις μετρήσεις αφού είναι πολύ σημαντική μία διαφορά ακόμα και 3-5 χιλιοστών. Επειδή η ποδηλατική κίνηση γίνεται με το μπροστά μέρος της πατούσας επιτυγχάνεται η μικρή γωνία στο γόνατο (5 μοιρών) όταν το πετάλι είναι στο κατώτερο σημείο.
Ο Greg Lemond συνιστά να χαμηλώνει περίπου 3 χιλιοστά η σέλλα όταν χρησιμοποιούνται αυτόματα πεντάλ, αν και αυτό εξαρτάται και από τον τύπο των αυτόματων πεντάλ που πλέον είναι αρκετοί. Επίσης μικρές τροποποιήσεις υπάρχουν και σε σχέση με το στιλ που ποδηλατεί ο κάθε αθλητής. Το βέβαιο είναι ότι όταν κάνεις αλλαγές στο ύψος της σέλλας, αυτές πρέπει να γίνονται αργά και σταδιακά αλλά και με πολύ ακρίβεια.

Συμβουλή  2η. Πέλμα και πετάλι
Το πέλμα του ποδιού πρέπει να πατάει σχεδόν με τη μύτη πάνω στο πετάλι έτσι ώστε να υπάρχει πολύ καλύτερη μεταφορά τη δύναμης από το πόδι προς τον βραχίονα. Για να μετρήσει κανείς το σωστό σημείο πρέπει απλά να περνά το μεγάλο κόκαλο του μεγάλου δακτύλου του ποδιού από την νοητή ευθεία του άξονα του πεταλιού. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται το σημείο που μεταφέρεται καλύτερα η δύναμη από το πόδι προς τον δισκοβραχίονα.
Επίσης όταν κάποιος χρησιμοποιεί αυτόματα πετάλια θα πρέπει η θέση των ποδιών του να είναι παράλληλη και ίσια. Δεν θα πρέπει δηλαδή οι φτέρνες του ποδηλάτη να είναι ούτε προς τα έξω, αλλά ούτε και προς τα μέσα, σε σχέση με τις μύτες του ποδιού και γι αυτό συνιστάται μεγάλη προσοχή στο βίδωμα της σχάρας των πεντάλ στο παπούτσι. Οι φτέρνες ου ποδηλάτη θα πρέπει να είναι παράλληλες και ίσιες σε σχέση με τις μύτες των ποδιών.
Επίσης τα γόνατα θα πρέπει να εκτελούν την πιο απλή, φυσική κίνηση κατά την διάρκεια μια πλήρους περιστροφής και να μην κουνιούνται ως προς πλάγιο άξονα τους (δεξιά ή αριστερά).
Συμβουλή  3η. Ράμμα – σέλλα
Λέγοντας ράμμα στην ποδηλατική διάλεκτο εννοούμε την ρύθμιση της σέλας ως προς την οριζόντια μετακίνησή της (μπροστά και πίσω). Δηλαδή το πόσο μακριά ή κοντά θα πρέπει να βρίσκεται σε σχέση με το τιμόνι. Για να πετύχουμε κάτι τέτοιο θα πρέπει να βρισκόμαστε σε τελείως οριζόντιο έδαφος (παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την ακρίβεια των μετρήσεων) και να έχουμε ένα ράμμα (είναι μία συσκευή που έχει ένα βαρίδι στο κάτω μέρος, δείχνοντας πάντοτε την καθετότητα).
Κάνουμε ζέσταμα με ποδήλατο σε στατικό εργόμετρο έχοντας χαμηλή ένταση για περίπου 10 λεπτά. Αυτό γίνεται για να καθίσουμε στη θέση που καθόμαστε όταν κάνουμε ποδήλατο. Σταδιακά λοιπόν στην συνέχεια σταματάμε το πετάλι αφήνοντας τον βραχίονα σε οριζόντια θέση με το πόδι μας πάνω στο πετάλι. Χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ενός φίλου μας που κρατά το ράμμα τοποθετεί το ράμμα κάτω από το γόνατο, στο σημείο που τελειώνει η επιγονατίδα. Αν το ράμμα που βρίσκεται κάτω από την επιγονατίδα περνά και από τον άξονα του πεταλιού η θέση είναι σωστή. Θυμηθείτε: δεν θα πρέπει να κουνηθείτε γιατί το αποτέλεσμα θα αλλοιωθεί και δεν θα είναι το αναμενόμενο. Σε περίπτωση που υπάρχει λάθος μετακινείτε τη σέλλα μπροστά ή πίσω ανάλογα με το πού χρειάζεται και επαναλαμβάνετε την ίδια διαδικασία.
Για πολλούς ποδηλάτες το ράμμα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην αθλητική απόδοση, αφού μπορεί να μετακινήσουν τη σέλλα πιο μπροστά ή πιο πίσω από την κανονική θέση, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Συνήθως οι αθλητές αντοχής, ανηφόρας ή οι αθλητές ορεινής ποδηλασίας βάζουν τη σέλλα πιο πίσω αφού έτσι χρησιμοποιούν καλύτερα τη δύναμή τους ή στον αντίποδα οι σπρίντερ βάζουν τη σέλλα πιο μπροστά για καλύτερη επιτάχυνση και στροφάρισμα (πολλές περιστροφές το λεπτό).
Αν δείτε ότι μετακινώντας τη σέλλα πιο πίσω δεν αρκεί για να φέρετε σωστά τη θέση σας στο ράμμα, αυτό σημαίνει ότι ο σκελετός είναι μικρός και χρειάζεστε έναν μεγαλύτερο. Αν από την άλλη το ράμμα δείχνει ότι η σέλλα πρέπει να πάει ακόμα πιο μπροστά, μάλλον πρέπει να αναζητήσετε ένα μικρότερο ποδήλατο. Τα ποδήλατα τύπου σλόπινγκ ή ορεινής ποδηλασίας είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε μετακινώντας τη σέλλα να δείχνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τέλος η σέλλα για να μπορέσει να είναι άνετη θα πρέπει να είναι τελείως οριζόντια. Έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα την άνεση και τη μείωση βάρους, ωστόσο μια σέλλα αν είναι ψηλότερα η μύτη της ή το πίσω μέρος της δεν δουλεύει σωστά και μπορεί να σπάσει, να κουράσει ή να τραυματίσει τον αθλούμενο. Επίσης δεν θα πρέπει να είναι στραβή ή σπασμένη, που πιθανόν να έχει προκληθεί από κάποια πτώση.
Πηγή:cyclingsantorini.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.